June 11^th, 2008

…ณ โรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพฯ...

 

 

 

วันนี้มีกิจกรรมพิเศษ..

หลังจากที่ผ่านมาจะเข้าวัดเข้าวาอยู่บ่อยๆ..

วันนี้เราก็ได้ไปทำบุญในอีกรูปแบบ..

 

ซึ่งการทำบุญในวันนี้..

เราได้ไปเลี้ยงอาหารกลางวันให้น้องๆที่โรงเรียนตาบอดกรุงเทพนั่นเอง..

 

 

 

 

 

 

 

 

สาเหตุที่เลือกกิจกรรมนี้..

มันมาจากเป็น global campaign ของแบ๊งค์เรา..

Seeing is Believing.. คือการทำบุญช่วยเหลือคนตาบอด..

 

หากใครนึกถึงตอนที่มีวิ่งมาราธอนกรุงเทพฯ..

แบ๊งค์เราก็จะเชิญคนตาบอดมาวิ่ง..

ซึ่งเค้าก็จะมีพาร์ทเนอร์ผูกมือวิ่งด้วยกัน..

 

ระหว่างปี เราก็จะมี่กิจกรรมอื่นๆเกี่ยวกับด้านนี้ด้วย..

นี่รวมถึงสาขาในประเทศอื่นๆด้วยนะ..

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางแบ๊งค์เค้าก็เน้นเรื่อง social responsibility มากๆ..

เค้าเลย encourage ให้แต่ละแผนกหากิจกรรมทำบุญกัน..

ซึ่งเราสามารถ take day off ไปทำบุญกันได้เลย..

 

และกิจกรรมที่แผนกเราเลือก..

ก็เลยสานต่อแคมเปญของแบ๊งค์ด้วยการนำของไปบริจาค..

และเลี้ยงอาหารกลางวันให้น้องๆที่โรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพค่ะ..

 

 

 

 

** ระหว่างรอน้องๆพักทานข้าว.. **

 

 

 

 

ตอนแรกที่ได้ยินว่าไป นึกว่าจะไปที่เดียวกับที่แพมเคยไป..

แต่มาดูไดแพมย้อนหลัง เลยเก็ทว่าแพมไปสมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทย..

แต่เรานั้นไปที่โรงเรียนสอนคนตาบอดแห่งประเทศไทย..

 

ตอนแรกนึกว่าที่เดียวกัน เพราะอยู่ตรงอนุสาวรีย์ชัยฯเหมือนกัน..

แต่จริงๆแล้วอยู่ใกล้ๆกันน่ะ ของเราอยู่ตรงถนนราชวิถี..

 

 

 

 

 

 

 

 

มาตอนนี้เราก็เลยเก็ท ว่าทำไมแพมอยู่ที่นั่นได้นาน..

เพราะของเรา เค้าบอกว่าอยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียวเอง..

เพราะเด็กๆต้องเรียนหนังสือกัน..

 

คือเราไปได้แค่ตอนเค้าพักเที่ยง..

หากไปเช้าหน่อย เราก็จะได้เห็นเล่นๆกับที่ห้องอยู่แถวๆนั้น..

แล้วพอถึงเวลาเที่ยงเค้าก็จะมารวมตัวกันที่โรงอาหาร..

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงเรียนนี้มีตั้งแต่ปี 2482 นู่นแน่ะค่ะ..

แต่ตอนนั้นยังอยู่แถวๆศาลาแดง..

แล้วย้ายมาอยู่ตรงที่ปัจจุบันเมื่อปี 2492..

 

โรงเรียนนี้มีนักเรียนทั้งแบบประจำและไปกลับ..

รับนักเรียนตั้งแต่อนุบาลถึงมัธยมต้น..

 

 

 

 

 

 

 

 

อย่างที่บอก เค้าให้เราไปได้แค่ชั่วโมงเดียว นั่นคือตอนพัก..

เราเลยไม่ได้เตรียมตัวหรือกิจกรรมอะไรไปมากนัก..

ตอนเช้ารวมตัวกันที่แบ๊งค์และเริ่มออกเดินทางกันตอนเกือบๆสิบเอ็ดโมง..

 

ไปที่โรงเรียนคราวนี้..

สิ่งแรกที่นึกเลยก็คือตอนไปทำบุญบ้านคนชรากับบ้านเจ้าหมู..

ความสงสาร บวกความสะท้อนใจ.. ไม่รู้สิ มันบอกไม่ถูก..

ทำให้รู้สึกเลยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่เกิดมาครบ 32..

 

แต่ดูเด็กๆเค้าเล่นกันก็ดูมีความสุขดี..

เหมือนเค้าเป็นเด็กๆธรรมดาทั่วๆไป..

แต่เราก็ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเค้ารู้สึกยังงัย..

ว่าเค้ารู้สึกแตกต่าง แต่ชิน หรือว่าเค้ายังเด็กเกินไปที่จะรู้สึกอะไร..

 

 

 

 

** ก่อนทานข้าว น้องๆร้องเพลงให้เราด้วย.. ส่วนน้องสามด้านหลังเล่นดนตรี.. **

 

 

 

 

เราก็นั่งดูเค้าเล่นกันแป๊ปนึง เจ้าหน้าที่เค้าก็ตีระฆังละ..

อีกซักแป๊ปเด็กๆก็เดินเรียงแถวกันมานั่งที่โต๊ะของตัวเอง..

 

ที่แบ๊งค์เราเลี้ยงข้าวกลางวัน..

แต่จริงๆก็คือจ่ายเงินที่โรงเรียนไป แล้วเค้าก็จัดอาหารให้น่ะล่ะ..

 

 

 

 

** มะรุมมะตุ้มตักไอติม.. **

 

 

 

 

จริงๆแล้วหากเลือกได้ เราอยากแบบ เอาอาหารไปเองมากกว่า..

เพราะหากจ่ายเงินให้เค้าเตรียมให้นั้น..

เด็กๆก็ได้ทานอาหารเดิมๆอยู่ดี เราอยากให้เค้าได้ทานอะไรแปลกใหม่มากกว่า..

แต่ก็นะ ด้วยเวลาและงบประมาณ เราก็คิดว่าอย่างนี้คงสะดวกกว่า..

 

แต่พวกเราก็ได้นำพวกอาหารแห้งและขนมต่างๆไปบริจาคด้วย..

พร้อมด้วยพัดลมใหญ่ๆสิบตัว.. ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่เค้าต้องการมากๆ..

เพราะพอเด็กๆรู้ว่าในกล่องมีพัดลม เค้าก็มาลูบกล่องด้วยความดีใจกันใหญ่เลย..

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนเวลาทานข้าว เราก็ไปนั่งเล่นกับน้องๆฝั่งอนุบาล..

เด็กๆนี่พูดเก่งกันเกือบทุกคนเลยนะ..

ชวนเราคุยนู่นคุยนี่ ถามนู่นถามนี่ตลอดเวลา..

 

แต่ก็มาอึ้งกับหนึ่งคำถาม..

น้องเค้าถามเราว่า “วันนี้พี่จะอยู่ถึงกี่โมงคะ..”

ไม่รู้จะตอบยังงัยเลยว่า พี่มาได้แค่แป๊ปเดียว เดี๋ยวก็ต้องกลับแล้วอ่ะ..

 

มันเหมือนแบบ.. คนส่วนใหญ่ มาแล้วก็กลับไป..

เป็นขาจร มาทำบุญแค่ครั้งสองครั้ง แล้วก็ไป..

นี่พูดถึงตัวเองด้วยอ่ะนะ.. ว่าไปแล้วมันก็เศร้าๆ..

 

 

 

 

** น้องปิ่น พูดเก๊งเก่ง.. ถ่ายรูปแล้วไม่ชัด.. ไม่เอาๆขอใหม่.. **

 

 

 

 

สำหรับคนที่มา เค้าก็คงคิดว่า มาทำบุญแล้วรู้สึกดี..

แต่มาครั้งนึงแล้ว เค้าจะได้มาอีกทีเมื่อไหร่..

เด็กๆคงเหงาอยากมีเพื่อนเล่น มากกว่าคนมาขาจร??

 

แต่เราก็มาแค่แป๊ปเดียวจริงๆน่ะล่ะ..

พอน้องๆเค้าต้องไปเรียนต่อแล้ว เราก็ได้เวลากลับ..

เกิดอาการหดหู่เล็กน้อย แต่อย่างน้อยเราก็รู้สึกดี..

ได้มาแป๊ปๆเป็นขาจร แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้มาเลย..

 

 

 

 

** แต่มาอีกที น้องปิ่นไม่ได้มองกล้องแล้วอ่ะ.. **

 

 

 

 

กลับมาออฟฟิส ก็ได้เวลารุ่นใหญ่ทานข้าวกันบ้าง..

เพราะเราไปทำบุญกันทั้งแผนก ที่แผนกเลยสั่งอาหารกลางวันมาทานพร้อมๆกัน..

นั่นก็คืออาหารอิสานบ้านเฮา ทั้งไก่ย่าง ส้มตำ น้ำตก และสารพัดจากเจ๊กี..

 

วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ดีนะ เพราะรู้สึกว่าตั้งแต่เช้ามา วันนี้ไม่ค่อยได้ทำงานเลย.. ฮ่าๆๆ..

ตกเย็นก็ออกเร็วหน่อย เพราะวันนี้มีงานเลี้ยง..

งานฉลองรับปริญญาของน้องยุ้ย ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าหมู..

 

 

 

 

** รวมหมู่.. ไม่ชัดเบลอๆอย่างนี้แหละดีแล้ว.. เดี๋ยวรู้หมดเราทำงานกับใคร.. ฮ่าๆๆ.. **

 

 

 

 

วันนี้ไม่มีรถฮะ เราเลยเดินทางกันแบบทรหดหน่อย.. ไม่หรอก ฮ่าๆๆ..

คือนั่งรถไฟฟ้าไปต่อใต้ดิน มุ่งหน้าไปยังรัชดา..

 

ไปถึงญาติๆกวางก็ไปกันเกือบหมดแล้ว..

ทานกันเพลินเลย อยู่คุยอยู่ถ่ายรูป กว่าจะได้กลับบ้านก็ประมาณห้าทุ่ม..

งานนี้พอเลิก แต่ละครอบครัวก็ได้อาหารติดไม้ติดมือกันไปคนละหลายๆถุง..

 

 

 

 

** teaser.. to be continued.. **

 

 

 

 

ส่วนเรา ไม่เอาดีกว่า เพราะวีคเอนท์ไม่อยู่บ้าน..

จะไปเที่ยวชะอำ ลัล ลัล ล๊า.. เย้ๆๆ..

หลังจากหาโรงแรมให้จ้าละหวั่น..

เราก็มาลงท้ายที่โรงแรม Alila Cha-am..

 

แต่เรื่องราววีคเอนท์นี้จะเป็นเช่นไร..

ก็ต้องติดตามกันในไดหน้า..

วันนี้ข้าเจ้าขอลา.. แล้วจะมาใหม่ เทคแคร์นะค้า จุ๊บๆๆ..

 

.

 

.

 

Oh!! และก่อนไป เราก็ไม่ลืม Happy Annimoosary กับเจ้าหมูด้วย..

แหม หาว่าเค้านับทุกเดือน แต่เดือนนี้มันต้องนับ.. ฮ่าๆๆ..

เดือนนี้ก็สองปีครึ่งพอดีเด๊ะ.. ไปทะเลคราวนี้ ค่อยไปฉลองทีเดียว.. อิอิ..

ไม่มีอะไรมาก.. just love you นะคะ.. LLL~~

 

.

 

.

 

 

 

 5 5 6 8 2

พื้นที่เล็กๆ :: บอย ตรัย