June 13^th, 2008

…Day 5...

 

 

 

เข้าสู่วันศุกร์แล้ว.. ดีจังๆ.. วีคนี้รู้สึกนานพิกล..

หลังจากที่ไปถวายเพลให้หลวงพี่เมื่อวันพุธ..

เราสามารถคาดคะเนเวลาได้ดีขึ้น..

ว่าการไปถวายเพล + การเดินทางจะต้องใช้เวลาประมาณเท่าไหร่..

เพราะหากมีโอกาส เราก็อยากจะไปที่วัดให้ได้บ่อยๆ..

ตอนนี้เราเลยมี strategy ในการจัดสรรเวลาขึ้นมาใหม่..

 

จากตอนแรกที่เราบอกว่า การไปทำบุญมีสองทางเลือก..

หนึ่งคือไปตักบาตรตอนเช้า ก่อนหลวงพี่ออกบิณฑบาต..

แต่หากเลือกช้อยส์นี้คือเราต้องไปถึงวัดก่อนตีห้าห้าสิบ..

เพราะนั่นเป็นเวลาที่หลวงพี่เริ่มออกจากวัด..

เรื่องตื่นก็เรื่องนึง แต่เรา concern เรื่อง logistics มากกว่า..

ว่าต้องจอดรถที่ไหนอะไรยังงัย แล้วหลังจากนั้นจะไปทำงานยังงัย..

 

เราเลยคิดวิธีใหม่ดังนี้.. คือหากเราไปตักบาตรเราก็ต้องตื่นเช้าใช่ป่ะ..

แล้วเราก็คงไม่กลับบ้านอ่ะ คงตรงไปที่ทำงานเลย..

เราเลยคิดว่ามันก็คงมีค่าเท่ากัน หากเราไปทำงานแต่เช้า (เจ็ดโมง)

แล้วสายๆก็แว๊บไปวัด.. ออกซักเก้าครึ่งกำลังดี ถึงวัดซักสิบหน่อยๆ..

แล้วพอหลวงพี่ฉันเพลเสร็จเราก็กลับมาทำงานต่อ..

เพราะมันก็มีค่าเท่ากัน แค่เราเริ่มงานเร็วกว่าปกติไปสองชั่วโมง..

 

นโยบายนี้เป็นที่ยอมรับของนายเราด้วย ก็เข้าทางพอดี.. ซึ่งก็ดีกว่า..

เพราะหากไปถวายเพล เราสามารถอยู่คุย (สนทนาธรรม) กับหลวงพี่ได้มากกว่าด้วย..

อันนี้ก็ต้องขอบคุณหัวหน้าผู้ซึ่งมีจิตใจอันมีเมตตา..

เป็นคนธรรมะธรรโม เลยอนุญาตให้เราทำอย่างนี้ได้.. ฮ่าๆๆ..

ตอนนี้ก็หมดปัญหาเรื่องหาทางไปวัด เพราะตอนแรกก็คิดๆอยู่ว่าจะทำงัย..

นึกว่าช่วงเดียวที่สามารถไปได้จะเป็นแค่เสาร์อาทิตย์ซะแล้ว..

 

ว่าดังนั้น วันนี้เราเลยตื่นเช้าเป็นพิเศษ..

ตั้งนาฬิกาตั้งแต่ตีห้าเลย มาเรื่อยๆทุกๆสิบห้านาที..

สุดท้ายมาตื่นตอนเกือบๆจะหกโมง -_-“

ซึ่งได้ข่าวว่านั่นแหละคือเวลาที่ควรจะตื่นทุกวันแต่ไม่เคยทำได้.. ฮ่าๆๆ..

แต่ดีที่เมื่อคืนสระผมไปแล้วเลยไม่ช้า.. หกครึ่งก็ออกจากบ้านได้..

จริงๆออกเลทไปนิ๊ดนึง นึกว่าหากออกหกสิบห้าน่าจะดีกว่า แต่ก็นะ..

 

การออกแต่เช้านี่ก็ดีนะ ทางด่วนไม่ติด ทางลงทางด่วนไม่ติด..

แต่มาเสียอยู่อย่างเดียว คือสาทรไม่โล่งอย่างที่คิดไว้แฮะ..

หนำซ้ำตอนเจ็ดโมงยังติดกว่าตอนแปดโมงซะอีก..

เพราะว่านักเรียนต้องเข้าเรียนน่ะสิ.. ติดหลักๆก็ตรงร.ร.กรุงเทพคริสเตียน..

(โรงเรียนใครก็ไม่รู้.. ) รถติดจริงจริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง.. ฮ่าๆๆ..

แต่พอผ่านตรงนั้นได้ก็สบายละ เข้าตึก จอดรถ ไปทำงานสบายใจ..

 

จากปกติที่ไปเป็นคนแรกๆของแผนก คราวนี้ยิ่งไปเป็นคนแรกๆเข้าไปใหญ่..

ยกเว้นแต่นายเราคนเดียวน่ะล่ะ ไม่มีใครสามารถมาเช้ากว่าเค้าได้..

(ยกเว้นแม่บ้านอ่ะนะ) เพราะเค้าเล่นมาถึงตอนหกโมงครึ่ง..

บ้านเค้าอยู่ไกล เลยหนีรถติดด้วยการมาเช้า (มากๆๆๆ) อย่างนี้ทุกวัน..

แต่ดีนะเนี่ยที่เค้าไม่พนักงานให้ลูกน้องต้องมาเช้าอย่างนี้ด้วย.. ฮ่าๆๆ..

เพราะขืนต้องมาอย่างนี้ทุกวัน เราต้องเปลี่ยนเวลานอนเป็นตอนสองทุ่มแน่ๆ..

 

ก็นั่นแหละ ไปถึงก็ (พยายามแสร้ง) ว่าทำงานทันที..

เพราะเดี๋ยวจะแว๊บหนีไปสองชั่วโมงนี่ เลยต้องทำดูขยันหน่อย..

จริงๆแล้วหากเอาแบบสบายๆหน่อย เราใช้วันลาก็ได้นะ..

แต่นายเราเองบอกว่า จริงๆแล้วไปแป๊ปเดียวไม่ต้องใช้วันลาก็ได้..

แต่หากทำงั้นจริงเราก็รู้สึกไม่ดีนะ เพราะหลักๆแล้วมันก็หายไปทั้งครึ่งเช้าเลย..

มาทำงานเช้าๆอย่างนี้ก็ดีกว่า เค้าจะได้ไม่รู้สึกว่าเรากำลังเอาเปรียบ..

 

อีกเหตุผลที่ไม่อยากใช้วันลา (ทั้งๆที่ก็ยังมีเหลือเยอะพอตัว) ก็คือมันเปลืองค่ะ.. ฮ่าๆๆ..

ไม่ใช่ว่าหลวงพี่ไม่สำคัญนะคะ (หากหลวงพี่อ่านอยู่ตอนนี้แล้วจะเริ่มงอน.. )

คือว่า หากเราสามารถหาทางเพื่อประหยัดวันลาได้มันก็ดีกว่าใช่มั้ยละ..

เผื่อเราจะได้หาเวลาลาไปเที่ยวกับเจ้าหมูก่อนกลับเมกางัย.. อิอิ..

หรือไม่หากใช้ไม่หมด ก็จะได้โอนไปปีหน้า ปีหน้าจะได้มีวันหยุดเยอะๆอีก.. ฮ่าๆๆ..

(นี่ขนาดเพิ่งหยุดมาไม่นาน เรานี่เริ่มคิดถึงเรื่องลาปีหน้าแล้วหรอเนี่ย.. ฮ่าๆๆ..

 

อ่ะๆๆ ก็เหมือนจะนอกเรื่องไปซะไกล.. (เช่นเดิม)..

เช้านี้เรามีเมนูในใจที่จะไปถวายหลวงพี่แล้ว..

จะว่าไปเดี๋ยวหลวงพี่จะบอกว่าเป็นเมนูเลียนแบบ (หม่าม๊า)..

แต่เพราะโยมนี๋รู้ว่าหลวงพีโปรดเมนูนี้ โยมนี๋เลยตั้งใจนำไปถวายต่างหาก..

นั่นก็คือ ขาหมู นั่นเอง.. ฮ่าๆๆ.. (รู้ว่าหลวงพี่เพิ่งฉันไปเมื่อต้นอาทิตย์)..

ส่วนเมนูของหวาน นึกไม่ออก เลยลงที่เอแคลร์ของลิตเติ้ลโฮม เคยลองแล้วก็อร่อยดี..

 

คราวนี้ไม่ได้เอาอาหารไปเยอะ เพราะจากที่ไปวันพุธ จะเห็นได้ว่าอาหารเยอะมากกกก..

เพราะมีญาติโยมไปถวายเพลทุกวัน และทุกคนก็คิดเหมือนเราแหละ..

อยากให้พระฉันอาหารอร่อยเลยซื้อกันมาเยอะ พอทุกคนรวมตัวกันก็เลยเยอะมากกกกก..

แล้วหากทานไม่หมด หากไม่มีเด็กวัดมาทานมันก็เหลือทิ้ง..

เราเลยคิดว่า เอาไปวันละนิดวันหน่อย น้อยๆแต่ได้ใจความก็คงพอ..

วันนี้เลยมีแค่ ขาหมู เอแคลร์ และเครื่องดิ่ม (โค้ก & สไปรท์) ไปถวาย..

 

ไปถึงวัดประมาณสิบโมงสิบห้า.. วันนี้ยังไม่มีคน..

ซึ่งก็ดีกว่าวันพุธ เพราะเราสามารถจัดอาหารได้สบายหน่อย..

แต่พอจัดเสร็จก็เริ่มมีญาติพระรูปอื่นทยอยมา..

จากที่นึกว่าอาหารจะไม่ตรึม แต่ก็ตรึมเหมือนเช่นเคย.. ฮ่าๆๆ..

ทั้งอาหารคาวหวานครบเครื่อง ไม่มีขาดเหลืออะไรเลย..

พอประมาณเกือบๆสิบเอ็ดโมง หลวงพี่กับพระรูปอื่นก็เริ่มมากัน..

 

จริงๆแล้วที่เราอยากมาวันพฤหัส-ศุกร์.. เพราะน้องเล็กบอกว่าที่บ้านกะจะมาสามวันต่อวีค..

ซึ่งปะป๊าหม่าม๊าก็ได้มาตั้งแต่จันทร์ถึงพุธแล้ว เราเลยไม่รู้ว่าพฤหัสศุกร์ยังจะมาอีกหรือเปล่า..

หากเรามาได้ก็เลยอยากมา เพราะเดี๋ยวหลวงพี่มาฉันแล้วไม่เจอใคร..

แต่พอได้คุยกับหลวงพี่ เลยรู้ว่าหากที่บ้านไม่มาถวายเพลก็ต้องมาตักบาตร..

แต่เพราะเช้าวันพฤหัสนั้นฝนตกตอนเช้า ที่บ้านเลยมาทั้งตักบาตรและถวายเพลเลย..

เพราะกลัวว่าหากฝนตกหนัก หลวงพี่จะออกไปบิณฑบาตไม่ได้แล้วไม่มีอะไรฉัน..

 

แต่เพราะเช้านี้ที่บ้านหลวงพี่มาตักบาตรเช้า เราเลยไม่เจอใครตอนฉันเพล..

หลวงพี่ก็ดูดี สบายดีเหมือนเดิม.. ยังคงดูแข็งแรงเช่นเดิม.. ฮ่าๆๆ..

ชอบนั่งดูหลวงพี่ตอนฉัน เพราะจะได้ดูว่าหลวงพี่ฉันอะไรบ้าง..

แต่ขอบอกว่า ที่วัดนี้ พระแต่ละรูปอยู่ดีฉันดีจริงๆ..

อยากทานอาหารไทยจีนฝรังมีหมด.. ตอนนี้ก็เห็นมีแต่ญี่ปุ่นเนี่ยแหละ..

เราก็เล็งๆอยู่ อยากเอาญี่ปุ่นมาถวายอยู่เหมือนกัน.. ฮ่าๆๆ..

 

อ๋อ แอบขอบ่นหน่อยว่า ที่วันนี้เราเอาขาหมูมา..

เห็นมีอีกบ้านนึงเอามาชนด้วย.. แง่มๆๆ..

แต่พอถามหลวงพี่ หลวงพี่บอก อีกเจ้าเหมือนเป็นพะโล้มากกว่าก็แล้วไป..

ส่วนขนมเรา จากที่นึกว่าจะขายดีก็ต้องจ๋อยไป..

เพราะคุณแม่ของพระเพื่อนหลวงพี่ได้เอา Chocolate mousse ไฮโซของนอกมาถวาย..

ทุกรูปเลยฉันกันใหญ่เลย หลวงพี่ยังบอกเลย อะไรก็ไม่รู้อ่านไม่ออก แต่รสดีมาก.. ฮ่าๆๆ..

 

พอหลวงพี่ฉันเสร็จก็อยู่คุยกับเราแป๊ปนึง..

แต่ก็ไม่นานหรอกเพราะเราต้องรีบกลับไปทำงาน..

หลวงพี่จะได้พักผ่อนก่อนไปเรียนหนังสือด้วยล่ะ..

หลวงพี่เรียนหนักมาก ปกติกว่าจะเลิกก็ห้าทุ่มนู่นแน่ะ..

ฟังแล้วก็เหนื่อยแทนเพราะต้องตื่นตีห้าทุกวัน..

แต่เราก็เชื่อว่าหลวงพี่สามารถอยู่แล้วล่ะ..

 

คุยกันแป๊บๆก็นมัสการกลับละ..

นั่งแท๊กซี่ตีตั๋วกลับไปทำงาน..

ทีวันนี้ล่ะวันศุกร์จริง แต่กลับไม่ชิลเหมือนวันพุธ..

สงสัยคงเป็นเพราะเจ๊ไม่อยู่แล้วเราเลยเริ่มรับศึกหนัก..

ศึกที่ว่าไม่ใช่งานหรอก แต่เป็นศึกการตอบคำถามมากกว่า..

ก็เป็นว่าละไว้ในฐานที่เข้าใจเองละกัน..

 

ตกเย็นก็ได้เวลาหาทางชิ่ง.. เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า..

มีพี่แผนกที่โคกันเค้าจะเลี้ยงเกะพวกเรา..

เราเองก็คิดอยากจะชิ่ง.. ก็ตวงไม่อยู่นี่นา..

แต่ก็ไม่รู้จะใช้ข้ออ้างอะไรดี เพราะรู้ว่าหากชิ่งต้องโดนโทรจิกแน่นอน..

จริงๆแล้วก็อยากไปเดินซื้อของถวายเพลมากกว่า..

แต่ก็อย่างที่บอก ไม่รู้จะชิ่งยังงัย เลยต้องเลยตามเลย..

 

ตอนแรกเค้าจะนัดตรง Urban ตรงนราธิวาสฯแต่เห็นว่าเต็ม..

เค้าเลยย้ายไปตรงโรงแรม Westin.. ตรงไหนหว่า..

นึกตั้งนาน จนแม่บอกว่า ตรงโรบินสันสุขุมวิทงัย..

หากอยู่ตรงนั้นก็คงต้องขับรถไปเลยเพราะใกล้บ้านเข้ามาแล้ว..

แต่เราก็ถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ หวังจะได้ไม่ต้องไปเร็ว.. ฮ่าๆๆ..

แต่คืนนั้นรถไม่ติดเท่าไหร่ เราเลยไปถึงตอนประมาณสองทุ่มครึ่ง..

 

ไปถึงคนก็ยังไม่เยอะเท่าไหร่.. นั่งไปซักแป๊บอาหารก็มา..

แต่พอทานกันเสร็จ ร้องกันไม่กี่เพลง คนก็ทยอยกลับกันทีละคนสองคน.. ฮ่าๆๆ..

กว่าก๊วนอีกก๊วนจะมาแจมก็เกือบสี่ทุ่มโน่น..

ต้องปิด NAV กองทุนกันก่อนกลับ.. แบบว่า เลิกกันดึกมากๆ วันศุกร์นะนี่..

แต่พวกน้องๆมาก็น่าสงสาร เพราะดูเหมือนพวกพี่ๆจะหวงไมค์ไม่ยอมให้ร้อง.. ฮ่าๆๆ..

แล้วเค้าก็อยู่กันไม่นาน ปล่อยให้พี่ๆป้าๆและลุงอยู่กันจนงานเลิก..

 

สุดท้ายท้ายสุด เหลือกันอยู่ห้าคน..

ไอ้เราคนที่ไม่อยากจะไปก็อยู่เป็นคนสุดท้าย.. ฮ่าๆๆ..

เรื่องของเรื่องก็คือรอน้องด้วยแหละ จะกลับบ้านพร้อมกัน..

แล้วน้องก็มาถึงตอนเพลงท้ายๆพอดี.. เหอะๆๆ..

งานนี้เลยได้รำลึกความหลังไปหลายเพลงเลย..

แปลกดีเนอะ ไปเกะทีไร ไม่ว่ากับกลุ่มไหนก็ต้องขอร้องเพลงโบราณ..

 

สรุปคืนนั้นกว่าจะถึงบ้านก็ปาเข้าไปตีหนึ่ง..

ยังไม่ง่วงมากนักเพราะปกติก็นอนดึกอยู่แล้ว..

แต่พรุ่งนี้ต้องไปวัดน่ะสิ เลยกลัวจะไม่ตื่น..

ถึงบ้านปุ๊ปก็รีบอาบน้ำนอนแต่ทันใด..

ของถวายก็ไม่ได้ซื้อ ไว้ค่อยไปหาเอาดาบหน้า..

แต่บางลำพูของกินเยอะอยู่แล้วไม่น่าปัญหา..

 

จบวันศุกร์ไปอย่างเย้วๆ ร้องกันจนเสียงแหบเสียงแห้ง..

ก็รู้สึกดีนะที่ไม่ได้ชิ่ง อย่างน้อยก็ได้โชว์ทีมสปิริต..

แต่หากพูดตรงๆ ทำงานหนัก เราไม่ได้งกหรือหวังกินฟรีหรอก..

หากจะได้อะไรจากการทำงานหัวปักหัวปำก็อยากได้โบนัสมากกว่า.. ฮ่าๆๆ..

แต่ก็ อย่างน้อยก็ได้ทำความรู้จักกับคนต่างแผนกเยอะขึ้น..

จากที่เคยรู้จักแต่หน้า คุยผ่านอีเมลล์ ตอนนี้เราก็ได้คุยกันแล้ว..

 

จบอาทิตย์อย่างแฮปปี้ค่ะ.. พรุ่งนี้เจอกันใหม่ ที่วัดเช่นเดิมจ้า..

 

.

 

.

 

ป.ล. 1:

จะบาปมั้ย หากจะบอกว่า ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ แต่รู้สึกคิดถึงเจ้าหมูพิกล..

คือ ก็ได้เจอกันนะ เพราะเราก็ไปถวายเพลที่วัดบ่อยๆ..

แต่มันก็ไม่เหมือนตอนเจอเจ้าหมูในรูปแบบเจ้าหมูอยู่ดี..

แต่ก็นะ ไว้จะรอพูดคำว่าคิดถึงหลังอาทิตย์หน้าละกันนะ..

วันนี้ก็มีแค่นี้ล่ะ ไปนอนดีกว่า.. นมัสการค่ะหลวงพี่..

 

ป.ล. 2:

เพลงวันนี้ง่ายๆ ตามเมนูถวายหลวงพี่เลย.. หุหุ..

 

.

 

.

 

 

 

 

 5 2 8 7 6

ขาหมู :: Tattoo Color