June 11^th, 2008

…Day 3...

 

 

 

หลังจากที่บอกไว้หน้าก่อน..

ว่าหากสามารถก็อยากจะมาอัพไดทุกวัน..

ว่าแล้วก็เหมือนอาถรรพ์หรือสวรรค์แกล้ง..

เพราะหลังจากวันอังคารนั้น เราก็ไม่สามารถเข้าเน็ทได้อีกเลย..

 

เน็ทที่บ้านเจ๊งไปสามสี่วันเต็ม.. เซ็งโคดดดดดด.. ได้แต่พิมพ์ไดทิ้งไว้ในเวิร์ด..

กว่าจะมาอัพเนื้อหาของวันพุธได้ก็ปาเข้าไปคืนวันอาทิตย์แล้ว..

ก็ถือว่ายังงัยเราก็ตั้งใจให้หลวงพี่อ่านย้อนหลัง..

เพราะฉะนั้นหากเราจะอัพย้อนหลังไปด้วยก็ไม่น่าเป็นไรนี่เนาะ.. อิอิ..

 

.

 

.

 

.

 

ก็ว่าด้วยเนื้อหาวันพุธ..

 

..

 

ละวันนี้ก็ได้ทำตามที่ตั้งใจไว้..

นั่นก็คือไปถวายเพลให้หลวงพี่หมู..

 

หลังจากที่คิดไปกลิ้งมาอยู่หลายตลบ..

เราก็ตัดสินใจไปจอดรถที่ออฟฟิสดีกว่า..

ซื้อกับข้าวแถวละลายทรัพย์แล้วก็นั่งแท๊กซี่ไป..

 

จริงๆก็เปลี่ยนนิดหน่อย จากที่จะนั่งแท๊กซี่ไปเลย..

นี่เรานั่งรถไฟฟ้าไปก่อน ลงตรงสนามกีฬา..

แล้วค่อยเรียกแท๊กซี่จากตรงนั้นขับไปที่วัดอีกที..

 

ฟังดูเหมือนจะหลายต่อ แต่จริงๆใช้เวลาไม่นานเลยนะ..

ค่าแท๊กซี่แค่ห้าสิบบาทอ่ะ ก็ถือว่า not bad..

ดีด้วยที่ไม่ต้องไปวนหาที่จอดรถแถวๆนั้น..

 

สาเหตุที่เลือกช้อยส์นี้ก็เพราะว่า..

หนึ่ง.. ปัญหาเรื่องที่จอดรถของวัด..

สอง.. ซื้ออาหารละลายทรัพย์ก็เพิ่มวาไรตี้ดี..

สาม.. ปัญหาเรื่องที่จอดรถตอนกลับมาบริษัท.. ฮ่าๆๆ..

 

เช้านี้เราก็เลยเหมือนมาทำงานปกติ..

ถึงออฟฟิสประมาณแปดโมง เคลียร์นู่นนี่นิดหน่อย..

แล้วก็ออกไปเดินละลายทรัพย์ ซื้อกับข้าวไปให้..

 

สาเหตุที่อยากซื้อกับข้าวแถวๆนี้ เพราะคิดว่า..

หากหลวงพี่ไปบิณฑบาตร อาหารส่วนใหญ่ก็คงมาจากแถวๆนั้น..

เราเลยอยากซื้อจากที่อื่น เพื่อที่หลวงพี่จะได้ไม่เบื่อ..

 

เมนูที่คิดในใจนี่ไม่ยากเลย กะซื้อของที่หลวงพี่ชอบทั้งนั้น..

อย่างแรกก็คือเนื้อทอดตรงปากซอยละลายทรัพย์..

ตั้งแต่หลวงพี่กลับมา หลวงพี่ได้ซื้อทานไปสองครั้งละ (เมื่อครั้งก่อนบวช)..

ส่วนอย่างที่สองก็คือขนมท๊อฟฟี่เค้กของโฮมเบเกอรี่..

 

แต่ละอย่างล้วนแล้วของโปรดทั้งนั้น..

แต่อย่างนึงที่ตั้งใจซื้อก็คือไข่พะโล้..

เพราะน้องเล็กบอกว่าอาหารส่วนใหญ่จะเผ็ด..

เราเลยอยากหากับข้าวที่มันไม่เผ็ดมาสลับกันซักหน่อย..

 

พอซื้อกับข้าวเสร็จ ก็กลับไปเอาของที่เหลือ..

ออกจากออฟฟิสประมาณเก้าโมงเช้า..

ขึ้นรถไฟฟ้า ต่อแท๊กซี่ ถึงวัดอีกทีตอนเก้าโมงสี่สิบ..

 

ไปคนเดียวคราวนี้ ตื่นเต้นนะเนี่ย..

เพราะเราเองก็ใช่จะเข้าวัดถวายเพลบ่อย.. ฮ่าๆๆ..

เรียกว่าต้องลุยเองจัดการเอง.. เอางัยก็เอา (วะ)..

แต่ขอโทษนะ ถามน้องเล็กมาทุกขั้นตอนกระเบียดนิ้ว.. ฮ่าๆๆ..

 

ไปถึงตอนเก้าโมงสี่สิบ.. พระพี่เลี้ยงบอกกว่าจะฉันก็สิบเอ็ดโมง..

เราเองก็รู้แหละว่าเช้าไป ขอเอาของมาวางก่อนแล้วก็ออกไปเดินเล่น..

จริงๆก็มีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงแหละ เพราะปกติสิบโมงครึ่งเค้าก็จัดโต๊ะแล้ว..

 

ไปถึงบางลำพูทั้งที เราก็กะว่าจะไปเดินเล่นซักหน่อย..

แต่ก็กลายเป็นว่า ไปเช้าเกิน ร้านเค้ายังไม่ตั้งกันเลย..

สรุปก็เลยหาข้าวเช้าทานแทน ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ทานเมื่อวันบวช..

ทานเสร็จก็สิบโมงสิบห้าพอดี รีบเข้าไปจัดอาหารดีกว่า..

 

ไปครั้งที่สองนั้นเวลากำลังดี.. โยมอื่นๆก็ไม่เห็นมี..

กำลังจะจัดโต๊ะละก็นึกขึ้นได้.. อ้าววว ลืมซื้อน้ำแข็ง..

เลยออกมาแถวบางลำพูเป็นรอบที่สาม.. เหงื่อแตกเลย..

พอกลับเข้ามาอีกที คนแน่นครัวกุฏิเลย เดี๊ยนละงง..

 

เรียกว่ามื้อนี้ อาหารเพียบบบบบบบ..

แล้วอีกแป๊ปก็เจออาของหลวงพี่มาถวายด้วยเช่นกัน..

ก็ดีๆ เพราะมาคนเดียวแล้วรู้สึกเขิน..

 

ตามธรรมเนียม เราก็ต้องรอพระท่านฉันเสร็จก่อน..

ง่ายๆก็คือ นั่งดูท่านฉันน่ะแหละ..แต่ดูแล้วก็เอ็นดูอยู่อย่าง..

แต่ละรูปเนี่ย โปรดน้ำอัดลมกันจริงๆด้วย เหมือนที่น้องเล็กบอกไว้เป๊ะ..

นั่งไปก็จะได้ยินเสียงเปิดกระป๋องเป็นระยะๆ.. ขายดีสุดๆ เห็นแล้วก็ปลื้ม.. ฮ่าๆๆ..

 

พอทานเสร็จ หลวงพี่ก็มาคุยกับญาติโยม..

บอกตามตรงก็เขินนะเนี่ย.. (เรียกว่าวางตัวไม่ถูกดีกว่า)..

เพราะไม่รู้ต้องพูดยังงัย.. formal แค่ไหน..

แล้วเราก็ไม่เคยเห็นหลวงพี่ขรึมอย่างนี้มาก่อน..

 

หากหลวงพี่กำลังอ่านตรงนี้อยู่..

(ซึ่งตอนนั้นก็ต้องเป็นทิดกวางแล้วสิ.. )

ก็อยากจะถามเหมือนกันว่าตอนนั้นหลวงพี่คิดว่าเราดูแปลกๆป่ะ..

รู้สึกเลยนะว่าเราพูดเบามาก ไม่เสียงดังติ่งต๊องเหมือนปกติ.. ฮ่าๆๆ..

 

ก็นั่นแหละ ก็พูดคุยกัน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ..

แล้วหลวงพี่ก็ยังถามเราอีกนะว่า..

ไปออกกำลังกายมายัง (-_-“)

 

คือว่า.. เราได้บอกกันไว้ว่า..

ช่วงที่หลวงพี่หมูไปบวช เราจะไดอดด้วย..

เพราะเราว่า หลวงพี่บวชสองอาทิตย์ จะต้องผอมลงแน่ๆ..

ก็ไม่ได้ทานข้าวเย็นนี่นา ผอมแน่แท้ของชัวร์..

 

เราเลยกะไว้ว่า เรื่องอะไรจะยอมให้หลวงพี่ผอมคนเดียว.. ฮ่าๆๆ..

(จริงๆเพราะช่วงนี้อ้วนเบ๊อะบ๊ะแบบทนไม่ไหวแล้วด้วยล่ะ.. )

หลวงพี่หมูฉันข้าวเย็นไม่ได้ เราก็จะไม่ทานข้าวเย็นด้วย..

 

แต่อดอาหารอย่างเดียวคงไม่เวิร์ค ต้องไปยิมด้วย..

หลวงพี่เลยถามเราด้วยเหตุนี้แล.. ฮ่าๆๆ..

เราก็ได้แต่ยิ้มหน้าเจื่อนๆแล้วตอบว่า.. ยัง..

หลวงพี่เลยบอกต่อว่า นี่จะสึกแล้วนะ ยังไม่ได้ไปอีก.. หุหุ..

 

ก็อยู่คุยได้ไม่นานหรอก เพราะต้องกลับมาทำงานต่อ..

ส่วนหลวงพี่ก็ต้องไปเรียนหนังสือ ศึกษาพระธรรม..

เลยกลับดีกว่า ตอนแรกก็กะจะนั่งแท๊กซี่กลับ..

แต่โยมอาของหลวงพี่เค้าขับกลับมาส่ง..

 

กลับมาถึงออฟฟิสก็เกือบๆบ่ายโมงพอดี..

ยังไม่ได้แวะทานอะไรเพราะเย็นนี้ที่แผนกจะมีเลี้ยง..

เหอะๆๆ เลี้ยงพี่เยาว์คนเดิมน่ะล่ะ..

เริ่มสงสัยว่าทำไมพวกเรามีเรื่องเลี้ยงพี่เยาว์เป็นรายวันเลยแฮะ..

 

วันนี้ก็เหมือนกัน พี่ที่แผนกเค้าสั่งเจ๊กีมาทานกันตอนบ่ายๆ..

เดี๋ยวนี้ที่ออฟฟิสชอบสั่งอะไรมาทานกันตอนประมาณสี่โมงเย็น..

เรารู้เช่นนั้นเลยยังไม่ทานดีกว่า แล้วรอทานตอนเย็นไปเลย..

 

แต่บรรยากาศวันนี้แปลกดี..

ให้ความรู้สึกเหมือนวันศุกร์เลย.. ชิ๊ล ชิลลล..

ไม่น่าเชื่อเลยว่าวันนี้แค่วันพุธเองหรอเนี่ย..

 

ก็นั่งเคลียร์งานกันไป วันนี้ไม่รีบกลับไปไหน..

แล้วเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของพี่เยาว์ ที่แผนกเลยนัดจะไปทานขนมกัน..

ที่นัดทานขนมเพราะว่าเราทานไก่ย่างส้มตำกันแล้วน่ะดิ..

แต่กว่าจะได้ออกจริงๆก็สองทุ่มนู่น.. ป่านนั้นก็หิวใหม่ละ.. ฮ่าๆๆ..

 

ตอนแรกก็ไม่นึกว่าจะออกดึกขนาดนี้นะ..

แต่พี่เยาว์เคลียร์งาน เคลียร์บ้านไม่เสร็จ ก็เลยรอกันไปมา..

จนคนที่รอบางคนก็รอไม่ไหวชิ่งกลับไปซะก่อน..

สรุปเลยเหลือกันอยู่แค่สี่คน แนน เจ๊ ตวง พี่โอ็ต..

 

ร้านที่ไปกันวันนี้คือ Pandanus ตรงสาทรซอยหนึ่ง..

ไม่ได้มาร้านนี้ซะนานเลย เค้าจัดร้านน่ารักดี สบายด้วย..

ชอบก็ไอ้ตรงหมอนเยอะๆ ให้หนุนหน้าหนุนหลังเนี่ยแหละ.. ฮ่าๆๆ..

 

สุดท้ายก็ไม่ได้สั่งอะไรมามาก แค่พวกของทานเล่นเท่านั้น..

เน้นคุยเล่นส่งท้ายกันซะมากกว่า..

แล้วก็เหมือนเป็นการเปิดใจเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ.. ฮ่าๆๆ..

 

แต่พูดเป็นเล่นไป คุยไปเหมือนไม่นาน แต่พอดูเวลาอีกทีก็จะห้าทุ่มแล้ว..

เพราะฉะนั้นก็ได้เวลาเช็คบิลดีกว่า.. แล้วก็พาพี่เยาว์ไปส่งที่บ้านเรียบร้อย..

คงหมดวาระเลี้ยงส่งเจ๊ซะทีแล้วล่ะ มีหลายเจ้ามือเหลือเกิน.. ฮ่าๆๆ..

 

วันนี้ก็เหมือนได้ร่ำลากันจริงๆ.. ขอบคุณเจ๊สำหรับทุกๆอย่าง..

แล้วก็หวังว่าเราจะได้เจอกันใหม่เนาะ.. แต่จะที่ไหนดีล่ะ..

ขอให้กลับมาไวๆ.. ฮ่าๆๆ.. (อันนี้เจ๊แอบบ่นว่าทำไมคนชอบพูดอย่างนี้.. )

พอพี่โอ๊ตแกล้งพูดไล่ ก็ได้แต่หัวเราะชอบใจ.. สงสัยชอบความรุนแรง.. ฮ่าๆๆ..

 

ป.ล. วันนี้ลืมเอากล้องไปอ่า.. จากที่บอกหน้าก่อนว่าจะถ่ายรูป..

ตอนไปถึงออฟฟิสตอนเช้ากลับนึกได้ว่ากล้องอยู่ตรงโต๊ะหัวเตียงซะงั้น..

วันนี้เลยเป็น pictureless diary อีกหนึ่งครา.. แง่มๆๆ..

 

 

 

 

 

 

 

 5 2 6 4 7 

 

คนพิเศษ (Nissan Commercial) :: Pop Calories Blah Blah