แล้วก็กลับมาตามสัญญาค่ะ ค่อยๆทยอยเก็บเกี่ยวอัพไดย้อนหลังกันต่อไป.. ฮี่ๆๆ.. หลังจากที่เล่าค้างจากหน้าก่อน ว่าเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมาเราได้ไปเดินเล่นถ่ายรูปนั้น.. วันนี้ก็มีรูปมาแปะให้ดูตามที่บอกกล่าวแล้วค่า.. แต่อาจจะไม่ค่อยสวยมากเพราะใช้กล้องเล็ก.. ยังงัยต้องขอบคุณพี่ฝนด้วยนะคะที่เป็นธุระจัดการเรื่องโอนตังค์ค่าไดให้ (อีกแล้ว)..
ตอนนี้ก็มีเนื้อที่ไดเพิ่มขึ้นมาพอควร ต่อไปนี้ก็ไม่มีข้ออ้างว่าที่ไม่พอแล้ว.. ฮ่าๆๆ.. นอกจากนั้นก็ได้ทำการต่ออายุสมาชิกพรีเมี่ยมด้วย.. นี่ก็จ่ายเป็นปีที่สามแล้วนะเนี่ย.. คิดดูแล้วเวลาผ่านไปเร็วจังเลยเนาะ นี่เดี๋ยวกันยานี้เราก็จะเขียนไดครบสามปีพอดี.. แบบว่าพอค่าสมาชิกจะหมดอายุ เราไม่ต้องคิดเลยว่าจะต่อดีไม่ต่อดี.. ก็คนมันรักที่นี่นี่เนาะ.. ฮิ้ววววว..
อ่ะๆ พอๆ.. น้ำเน่าแต่หัววันเลยธนวรรณ.. เข้าเรื่องของเราดีกว่า.. มาต่อกันที่ประเทศสิงคโปร์ตามที่ค้างคากันไว้.. คราวก่อนเล่าถึงวันพุธ.. จะว่าไปนี่ก็เกือบจะเข้าวันพุธของอีกอาทิตย์นึงละ ยังไม่ได้มาอัพซักที.. ฮ่าๆๆ.. มาวันพฤหัสก็เหมือนเดิม เรียนทั้งวันตั้งแต่เช้ายันเย็น แต่พอตกเย็นก็ออกไปถ่ายรูปเล่น..
เพราะฉะนั้นหากเราอยากจะไปไหนก็ลงใต้ดินโลดดด ไม่อันตราย ไม่ร้อน แถมมีร้านให้ช้อปมากมาย.. โรงแรมที่เรามาอยู่คราวนี้ก็ดีมาก เพราะนอกจากจะอยู่ใจกลางห้างร้านเยอะแยะ.. จะไปไหนมาไหนก็สะดวกเพราะมันมีทางเดินเชื่อมกันหมดเลย.. ไม่ต้องเปลืองตังค์ค่ารถด้วย..
จริงๆแล้วหากจะวัดทางเดิน มันก็ใกล้พอควรนะ แต่เพราะมีร้านต่างๆให้เราดูเพลินเลยไม่คิดอะไร.. ทุกวันหลังเรียนเสร็จก็จะเป็นอย่างนี้ตลอด.. เอาของไปเก็บแล้วก็เริ่มตะลอนทัวร์.. จากที่ผ่านมาสี่วันเราไปห้างมา(เกือบ)หมดแล้ว วันนี้เลยขอทำตัวติสท์ไปเดินถ่ายรูปบ้างดีกว่า.. ที่ต้องไปถ่ายก็คงหนีไม่พ้นพวก tourist spot.. สิงโตทะเล และ skyline ของที่นี่..
แต่เราก็กลัวหากว่ามัวแต่ผลักมันออกไป เดี๋ยวสุดท้ายจะไม่มีเวลาน่ะสิ.. เลยดึงก้นสะโพกดินระเบิดของเราจากเก้าอี้ คว้ากล้องแล้วมุ่งไม่ยังจุดหมายของวันนี้.. ก่อนจะไปสิงโตทะเล เราก็จะไปที่ Esplanade ก่อน เห็นในรูปคนในไดเนี่ยแหละ สวยดี..
ตึกทุเรียนแหลมๆที่ว่าเนี่ยแหละเค้าเรียกว่า Esplanade.. มีไว้ทำอะไรน่ะเหรอ.. จุดประสงค์ของตึกนี้ก็เหมือน Esplanade ที่บ้านเราเลย คือเป็นโรงละคร.. อืมม แต่หากจะให้ตรงมากที่สุดก็เหมือนศูนย์วัฒนธรรมบ้านเราน่ะล่ะ.. ทั้งปีเค้าจะมีคอนเสิร์ตและละครเวทีมาเล่นตลอดปี ดูโปรแกรมเค้าแล้วก็น่าสนเหมือนกัน..
ในรูปนี่ไม่เห็น แต่เค้าจะมีตึกทุเรียนอยู่สองอัน อันนึงเป็นโรงละคร อีกอันเป็นเวทีคอนเสิร์ต.. นอกจากนั้นก็จะเป็นพวกร้านอาหาร ร้านค้าต่างๆ แล้วก็มีห้องสมุด (เกี่ยวกับดนตรี) ด้วย.. เราไปถึงก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก เดินดุ่มๆเป็นกระเหรี่ยง(แสร้งทำตัวเป็น local) ของเราไป.. ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ไหน ก็อาศัยลูกมั่วไป ขึ้นนู่นลงนี่ ถ่ายนู่นถ่ายนี่ไปเรื่อยๆ.. ฮ่าๆๆ..
แต่ที่สำคัญที่อยากมาที่นี่ เพราะเพื่อนที่เรียนด้วยกันเค้าบอกว่าจะเห็น Merlion จากริมน้ำด้วย.. แล้วหากเราอยากไปถ่ายตรงสิงโตทะเล เราก็สามารถเดินข้ามสะพานไปได้ ใกล้นิดเดียว.. เราได้ยินมาเช่นนั้นแล้วจะพลาดได้เยี่ยงไร.. ตอนนั้นไปถึงซักหกโมงกว่าๆได้.. ได้ถ่ายรูปริมน้ำตั้งแต่ก่อนอาทิตย์ตกดิน ยันมืดตึ๊ดตื๋อ อยากได้เวอร์ชั่นไหนมีหมด.. ฮ่าๆๆ..
แต่รูปวันนี้จะติอย่างนึง คือว่าหากดูใกล้ๆคงจะเห็นว่ารูปมันแตก.. เพราะวันนี้พกแต่กล้องเล็กไป หากจะให้สวยต้องถ่ายเร่ง ISO สูงๆและปิดแฟลช.. ผลที่ได้มาก็เลยเป็นเช่นนี้ เบลอมั่ง ชัดมั่ง คละเคล้ากันไป.. กว่าจะคัดมาได้เนี่ย เหนื่อยยย.. แต่เราก็ชอบสีนะ ไฟมันจะมีประกายดี.. ไม่ได้อัดขยายใหญ่ แตกนิดหน่อยคงไม่เป็นไร.. หุหุ..
สาเหตุที่ยังไม่ได้เอากล้องใหญ่ไป หนึ่งก็คือขี้เกียจ.. หากจะใช้กล้องใหญ่ก็อยากมีเวลานานๆ.. สองคือกลัวถ่ายออกมาไม่สวย เพราะยังไม่เคยใช้กล้องใหญ่ถ่ายรูปตอนกลางคืนเลย.. ขี้เกียจแบบว่า ถ่ายกล้องใหญ่ แล้วต้องตามด้วยกล้องเล็กกันพลาด เพราะเชื่อมือกล้องเล็กมากกว่า.. 555.. และที่สำคัญ เรายังไม่เคยฝึกหัดใช้ขากล้องเลย กลัวไปทำเปิ่นต่อหน้าประชาชีทั้งหลาย.. ฮ่าๆๆ..
ที่ถ่ายมาวันนี้เลยเหมือนเป็นการเซอร์เวย์ก่อนว่าที่ไหนอะไรเป็นยังงัย.. เพราะการที่จะต้องเดินทางไกลและแบกกล้องกับขาตั้งไปคนเดียวมันก็เอาการอยู่.. หากใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วอาจมีการหมั่นไส้.. ฮ่าๆๆ.. เพราะหากริจะเล่นกล้องมันต้องขยัน.. หากมานั่งขี้เกียจเพราะกลัวหนัก กลัวเหนื่อย ก็ไม่ต้องไปถ่ายกันพอดี.. ฮ่าๆๆ..
อ่ะๆ ออกนอกทะเล (น่านน้ำสิงคโปร์) ไปไกลอีกละ.. ฮะๆๆ.. (มิน่าไดมันไม่จบซักที).. ก็เดินไปทางใต้ดินเรื่อยๆน่ะล่ะ จากโรงแรมมันก็เชื่อมมาถึงตึก Esplanade เลย.. ไปถึงก็แชะๆรูปข้างในนิดหน่อย เดินดูว่าที่นี่มีอะไรบ้าง แล้วก็ออกไปเดินริมน้ำ.. (แบบว่า กว่าจะหาทางออกไปได้เนี่ยก็นานอยู่ แต่กลัวหน้าแตกเลยไม่ถามใคร.. ฮ่าๆๆ..)
พอออกมาข้างนอกแล้วก็ตกใจนิดหน่อย โอ้โห ทำไมคนเยอะอย่างนี้.. ที่เห็นเน้นหลักๆจะมีคนสามกลุ่มหลักๆ.. หนึ่งคือคู่รักมาทำสวีทกันอยู่ริมน้ำ.. น่าอิจฉา.. สองคือคนที่มาวิ่งเล่นออกกำลังกาย.. นึกว่าตัวเองอยู่ที่สวนลุมนะนั่น.. และสุดท้ายก็คือพวกนักท่องเที่ยวอย่างเรา ที่คอยแย่งกันเก็บวิวถ่าย skyline นั่นเอง..
งานนี้ไม่มีขากล้อง เราก็ต้องอาศัยขา เอ้ย ราวสะพานไปนั่นแหละ.. จะว่าไปมันก็โอนะ รูปนิ่ง สีสว่าง.. ถ่ายออกมาก็ดูดีพอตัว.. ฮ่าๆๆ.. เดินถ่ายคนเดียวก็สบายใจอย่าง จะหยุดตรงไหน เดินตอนไหนก็ไม่มีใครบ่น.. ของเรานี่เรียกว่าสามก้าวถ่ายคงไม่ได้ ต้องเป็นก้าวไปถ่ายไปซะมากกว่า.. ฮ่าๆๆ..
วิวตึกนี่ นอกจากจะเห็นตึกทุเรียนแล้ว พวกตึกสูงๆแถวนี้จะเป็นโรงแรมซะมากกว่า.. แล้วอีกอย่างที่เห็นคือชิงช้าสวรรค์ยักษ์ หรือว่า Singapore Flyer นั่นเอง.. เค้าบอกว่าชิงช้าสวรรค์อันนี้ทำลายสถิติของ Big Eye ที่ เพราะมันมีความสูงเกือบห้าสิบชั้น.. เจ้าหมู วันหลังเรามากันนะ ^^ จริงๆแล้วหากมีโอกาสก็อยากขึ้นไปดูเหมือนกัน.. แต่ถึงแม้ว่าเค้าจะเปิดให้บริการแล้ว.. แต่ดูจากรอบๆนั้น มันยังดูเหมือนยังไม่เสร็จเลย มีแต่ site ก่อสร้างทั้งนั้นเลย.. เพื่อนที่เรียนด้วยกันเลยบอกว่า ตอนนี้มันยังไม่น่าไป ไว้รอให้มันเสร็จสมบูรณ์ก่อนน่าจะดีกว่า.. เพราะหากใครเห็นน่านน้ำของสิงคโปร์ตอนนี้จะรู้สึกเซ็งมาก เพราะมีแต่เครนเต็มไปหมด..
ตอนนี้ที่ซิงเค้ากำลังสร้างคาสิโนกันเต็มเลย เรียกว่าทำลายทัศนียภาพที่สวยงามไปหมด.. กว่าจะมีตึกบางตึกสร้างเสร็จก็ปาเข้าไปปลายปีหน้า.. คราวนี้เลยยังไม่ขึ้นดีกว่า.. ไว้รอให้คาสิโนทั้งหมดสร้างเสร็จก่อน อีกหน่อยคงจะสีสันสวยงามเต็มน่านน้ำเลยเนาะ.. แต่หากจะมาทีเดียวคุ้มเนี่ย กว่าจะได้มาซิงอีกทีก็ต้องล่อไปปี 2010 แน่เลย.. ฮ่าๆๆ..
ก็ตามที่เห็นเนี่ยแหละค่ะ ตอนแรกก็ถ่ายริมน้ำก่อน แล้วก็ค่อยเดินไปทางสะพาน.. ที่นี่เค้าดี คือทางเดินของคนก็กั้นไว้เรียบร้อย ไม่เสี่ยงต่อการตกฟุตบาทแล้วโดนรถชน.. บนสะพานก็คนเยอะอีกเช่นกัน มานั่งสวีทอะไรแถวนี้.. คนเค้าจะถ่ายรูป.. ฮ่าๆๆ.. แล้วก็จะเกลียดมากพวกที่ชอบแย่งมุม.. ทั้งๆที่ก็เห็นคนรออยู่ ก็ถ่ายอยู่นั่นแหละไม่ยอมออกซะที..
เดินข้ามสะพานมาไม่นานก็ถึง Merlion แล้ว.. ที่นี่คนก็เยอะเหมือนกัน เพราะมันเป็นพาร์ค.. แล้วแถวนั้นก็มีร้านอาหารไปเปิดอยู่.. มีสตาร์บั๊คด้วย เค้าไปทุกที่จริงๆ.. ตอนนั้นก็มืดละ เราเลยรีบเล็งรีบยิงตามมุมเด็ดๆ.. งานนี้เน้นวิวนะจ๊ะไม่เน้นคน.. ฮ่าๆๆ.. อ่านะ คือจริงๆก็พยายามถ่ายตัวเองนิดโหน่ย แต่ส่วนใหญ่เห็นแต่หน้า เห็นสิงโตจิ๊ดเดียว.. ฮ่าๆๆ..
ถ่ายเสร็จก็ไม่มีอะไรละ รีบกลับดีกว่า.. ตอนนั้นก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้วมั้ง.. ถึงแม้เค้าจะบอกว่าสิงคโปร์ปลอดภัย แต่เราอยู่คนเดียวก็ต้องระวังอยู่ดี.. นี่ขนาดเดินๆตามที่ท่องเที่ยวอย่างนี้ก็ยังแอบกลัวเลยว่าจะมีใครมาฉุดกระชากล้วงกระเป๋าหรือเปล่า.. ก็ไม่รู้ว่าเราเป็นพวกมองโลกในแง่ร้ายไปหรือเปล่า แต่ก็นะ ผู้หญิง(หมู)ตัวคนเดียว..
ก็หมดละอีกหนึ่งวัน เวลาก็ผ่านไปเร็วเนาะ แป๊ปๆก็จะหมดอาทิตย์ละ.. ยิ่งมา ณ ตอนที่กำลังพิมพ์อยู่นี่สิ เข้าย่างวันพุธ (อีกอาทิตย์ถัดมา) แล้ว.. แต่ก็นะ ภารกิจยังไม่เสร็จสิ้นง่ายๆหรอก เพราะเราไม่ได้เรียนแค่วันศุกร์.. วันเสาร์เราก็ยังต้องตื่นมาเรียนอีก เพราะฉะนั้น Its still a long way to go..
ส่วนวันศุกร์.. วันนี้เหมือนจะมีจุดหมายขึ้นมานิดหน่อย.. เพราะตั้งแต่มาอยู่นี่ ส่วนใหญ่เราจะอยู่ตัวคนเดียว.. ตื่นเช้ามาเรียนก็มีเพื่อนอ่ะนะ.. แต่พอเรียนเสร็จก็จะต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับ.. บางคนก็กลับบ้าน บางคนก็ไปทำงาน.. ส่วนเรา ก็หาที่ตะลอนๆไปเรื่อย ห้างนู้นห้างนี้.. ตกเย็นก็หาข้าวทานคนเดียว (แลดูน่าสงสารมากๆ..) วันนี้มีนัดกับ (อดีต) เพื่อนร่วมงานค่ะ เค้าเป็นคนซิง เพราะฉะนั้น จะไปไหนก็พาไปเลย ไม่คิดแล้ว.. ฮ่าๆๆ.. หากจะย้อนเวลาไปแล้วเนี่ย เรารู้จักกันมานานมากๆๆๆๆๆๆแล้ว.. ตั้งแต่ตอนทำงานปี 2001.. แก่โคตร.. ตอนนั้นสนิทกันเป็นทีมเลย สนุกดี แต่ตอนนี้ก็แยกย้ายไปอยู่ต่างแบ๊งค์กันหมดแล้วล่ะ..
คุยงานอย่างเดียวไม่พอ ต้องคุยเล่นด้วย.. ฮ่าๆๆ.. ตอนนั้นก็คุยกันผ่านเมลล์น่ะล่ะเพราะเข้าเน็ทไม่ได้.. ส่วนใหญ่เค้าก็เป็นคนซิงกันหมดอ่ะนะ แต่สงสัยเราเป็นพวกพูดมากเหมือนกัน เลยคลิ๊ก.. สนิทแค่ไหนล่ะ ธนวรรณถึงขนาดบินมาซิงเพื่อมางานแต่งของเค้า (ฉลองตอนตัวเองลาออก) เลยอ่ะ.. เราออกจากแบ๊งค์ตอนปี 04.. หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันหรอก.. นาน น๊านนนนนนนนนน จะมีการอีเมลล์หากันที.. ก็พวกนี้เค้าไม่เล่น msn กันอ่า.. แต่ไหนๆคราวนี้เราก็มาเยือนประเทศเค้าทั้งที เราก็ต้องอีเมลล์มาหาซักหน่อย.. เจอกันแว๊บๆก็ยังดี แล้วจะได้อาศัยหาคนพาเที่ยวด้วย.. อิอิ.. แผนสูงๆ..
จากที่ว่าทีมที่เคยสนิทกันแยกย้ายกันไปหมดแล้ว.. ไม่ได้ย้ายเฉพาะแบ๊งค์นะคะ.. แต่ละคนนี่ไฮโซย้ายประเทศกันด้วย คนนึงอยู่เกาหลี อีกคนอยู่ดูไบ.. ส่วนคนที่อยู่ซิงก็มีกันแค่สองคน.. จริงๆตะก่อนจะสนิทกับคนเดียว.. ส่วนอีกคนก็เคยดีลงานกันนะ แต่เค้ามาทีหลัง แถมเป็นคนเงียบๆอีก เลยไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่.. วันนี้เค้าจะพาไปทานไหน เราก็เดินตามเค้าไป.. ตอนแรกนึกว่าจะไปทาน chili crab กัน.. เป็นปูอะไรก็ไม่รู้ แต่เพื่อนๆที่ไทยแต่ละคนล้วนแล้วแต่บอกว่าห้ามพลาดเมนูนี้เลยนะ.. แต่กว่าเพื่อนๆที่ workaholic ของเราจะเลิกงานได้ก็ปาเข้าไปสองทุ่ม (นี่วันศุกร์นะเนี่ย).. เราเลยตัดสินใจกันว่า ไว้ค่อยไปกินปูวันหลัง วันนี้ทานแถวๆโรงแรมก่อนละกันเพราะคนคงเยอะ..
เพื่อนๆเลยพาไปทานชาบู หรือตามที่นี่เรียกว่า Hot Pot กัน.. หากเราอยู่ไทยเราคงเรียกว่าชาบู แต่เพื่อนๆบอกก็มันไม่ใช่ชาบู -_- คือมันก็คือสุกี้สไตล์จีนอ่ะ เลยเรียกว่าชาบูไม่ได้ เพราะชาบูเป็นของญี่ปุ่น.. แต่อาหารเค้าก็แนวเหมือน O.K. Shabu หรือ Nobu บ้านเรา คือเลือกน้ำได้.. ที่นี่เค้าก็มีหม้อแบ่งน้ำสองอย่างเหมือนกัน.. ไม่รู้ว่ามีกี่ช๊อยส์ เพราะมีคนสั่งให้.. พูดอะไรกับพนักงานบ้างเราก็ไม่รู้.. เข้าใจอยู่คำเดียวคือคำว่า mei yo ที่แปลว่าไม่มี.. ฮ่าๆๆ.. แต่ที่นี่เค้าก็เป็นหัวบุฟเฟ่ต์เหมือนกัน.. ทานได้ไม่อั้น แต่สงสัยเขินกัน เราเลยไม่ได้ทานเยอะ.. และที่สำคัญ น้ำอะไรของเค้าก็ไม่รู้ เผ็ดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก..
แล้วประเทศนี้ เค้าเน้นความสะอาด แต่ไม่เข้าใจ ไปตามร้านอาหารไหนๆ ไม่เคยมีใครมี napkin เลย.. ที่นี่ก็เหมือนกัน มีแต่ผ้าเย็นอ่ะ นึกภาพออกใช่ป่ะ ผ้าเย็นเปียกๆให้ใช้เป็นผ้าเอนกประสงค์ทั้งเช็ดมือและปาก.. ไอ้เราก็เผ็ดโคตร ทิชชู่ก็ไม่มี น้ำก็ไม่ค่อยเติม.. เป็นอะไรที่ทรมานและแสบคอมากๆ.. แต่ด้วยความเกรงใจและไว้ฟอร์ม เราก็ต้องทำเนียนไม่ให้เพื่อนรู้.. สุดท้ายก็ทานแต่สุกี้แห้ง.. ฮ่าๆๆ.. ปกติเราก็ชอบทานสุกี้นะ แต่มาที่ร้านนี้เป็นอะไรที่ยังไม่ค่อยประทับใจน่ะ.. แต่ก็อาจเป็นเพราะว่ายังเขินๆอยู่มั้ง เลยไม่กล้าทานตะกละตะกลามมาก.. ฮ่าๆๆ.. ก็นะ ถึงจะสนิทกันมานาน แต่หากนับครั้งที่เคยเจอกันตัวเป็นๆก็คงเป็นครั้งที่สามเองมั้ง.. แต่มื้อนี้ประหยัดค่ะเพราะมีคนเลี้ยง.. ฮ่าๆๆ.. แปลกใจเหมือนกันที่มันแพงเหมือนกันหน้า 3 คน $135..
ทานข้าวเสร็จเจ้าบ้านก็เสนอไปหาที่นั่งดริ๊งค์คุยกันต่อ.. ตอนแรกเราก็กะจะปฏิเสธอยู่.. กำลังจะพูดว่า I can... แล้วจะต่อด้วยว่า can some other time เทือกๆนั้น.. แต่ยังหาคำพูดไม่ได้ เจ้าบ้านเลยนึกว่าเราหมายถึง I can.. as in, I can go!! 555+.. เราก็เกรงใจเลยไปนั่งที่ lounge ของโรงแรมโอเรียนเต็ล.. เหอะๆๆ ฟังดูเป็นเด็กไม่ดีไปป่าวเนี่ย.. เราก็จะคุยเกี่ยวกับการงาน อนาคต ว่าเราอยากทำอะไรกัน.. จากงานนี้แล้วจะไปไหนต่อ.. ผิดกับตอนเด็กๆเลยเนาะ ที่มักจะเน้น อุ๊ย ไปเที่ยวไหนกันดี.. ดูหนังฟังเพลงอะไรอยู่.. สรุปกว่าคืนนั้นจะกลับห้องก็เกือบตีหนึ่ง.. อึดมากๆ เพราะวันถัดไปก็ยังต้องไปเรียนต่อ.. แล้วก็หมด สองวันแค่นั้นแต่ล่อไปหกหน้า.. ฮ่าๆๆ.. เดี๋ยวเรื่องราววันอาทิตย์ค่อยมาอีกหน้าละกัน.. เพราะวันอาทิตย์เราได้ไป Sentosa มา แค่เห็นรูปก็จะเป็นลมแล้ว เยอะมากๆ.. ขืนเอารวมกันหมดเลยมีหวังคืนนี้ไม่ต้องนอนแน่ๆ แล้วเผื่อรูปเยอะจัดโหลดได้ไม่หมดอีก.. นี่จะว่าไป track record เราก็ดีขึ้นแล้วนะ ไม่ได้ดองนานเหมือนคราวก่อนแล้ว.. ฮ่าๆๆ..
ไว้ยังงัยมาใหม่ไดหน้าค่ะ.. ทริปสิงคโปร์ใกล้จะจบลงละ ไวเนาะ.. การกลับไปไทยคราวนี้ก็มีเรื่องให้ look forward to เยอะ เช่นงานที่จะกองกลางโต๊ะ.. แล้วก็.. |
