จากสองหน้าก่อนที่ทิ้งท้ายไว้ว่าจะมีการนัดพบกันของสามหมวย.. เราสามคนก็ได้มาจนกัน (อย่างทุลักทุเล) ตามแพลนจนได้.. เรื่องของเรื่องคือ ใครที่รู้จักยัยหมวย (ตูน) ก็คงจะรู้ว่ายัยหมวยไปทำงานตปทมา.. ตั้งแต่ทำงานก็ไปมาหลายประเทศอยู่ ล่าสุดก็ไปเทรนถึงฝรั่งเศสนู่น.. นานๆจะมีโอกาสกลับไทยมาเวเคชั่นที เราก็ไม่ควรพลาดขอนัดเจอซะหน่อย.. ตารางคุณเธอออกจะบีซี่ แต่ก็อุตส่าห์หาเวลาให้สาวแนนกับแพมจนได้.. อิอิ..
ทั้งนี้ หากไม่มีแพมเป็นคนนัด เราก็คงไม่ได้เจอกัน.. แต้งกิ้วหลายๆนะจ๊ะ.. ที่หมายของเราก็คือ แต่ข้อเสียอย่างนึงของวันนี้ก็คือ วันนี้เป็นวันอังคาร!!~ แล้วคนที่รู้ตารางงานเรา ก็น่าจะตั้งคำถามอยู่ในใจว่า แล้วจะไปได้เหรอ.. ฮ่าๆๆ.. คือโดยปกติเนี่ย หากไม่มืดไม่ค่ำ เราก็ยังไม่ได้กลับบ้านหรอก.. แต่หากมีธุระจำเป็น เราก็เลี่ยงออกเร็วได้ แต่เร็วที่ว่าส่วนใหญ่ก็หลังหกโมงอยู่ดี.. ถ้าเป็นวันธรรมดา เอาตารางชิลๆหน่อย ก็คงนัดเจอกันซักทุ่มกว่าสองทุ่ม.. แต่วันนี้แพมรีเควสว่าอยากเจอเร็วหน่อยจะได้ไม่ต้องกลับดึกมาก.. เราก็เข้าใจ.. แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า แพมขอนัดเจอที่ทองหล่อตอนหกโมงครึ่ง!!~ หากให้ถึงทองหล่อตอน 6.30 แสดงว่าเราต้องออกจากที่ทำงานซึ่งอยู่สาทร ซักห้าครึ่ง.. ช่างเป็นอะไรที่ยากกกกกกกมากๆๆๆ.. แต่เพื่อหนูแพม เราก็ต้องพยายาม.. แล้วก็โชคดีที่มารู้ว่า เย็นนั้นเค้ามีงานสำหรับพวกบิ๊กๆ เพราะฉะนั้นเราก็น่าจะออกเร็วได้..
แหม.. พอรู้ว่าชิ่งได้ เราก็แพลนอะไรไว้ซะอย่างดิบดี.. กะว่าหากออกตอนหกโมงก็น่าจะพอไหวอยู่.. มารู้จากแพมด้วยว่าหมวยบอกว่าจะไปถึงประมาณทุ่มนึง งั้นค่อยฟิตกับตารางเราหน่อย.. แต่เพราะแพมออกจากบ้านมาแล้วน่ะสิ เราเลยบอกว่า งั้นจะไปให้ถึง asap แพมจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว.. แต่ไปๆมาๆ ที่แผนกไม่ได้ไปงานเยอะอย่างที่คิด โอกาสชิ่งเลยน้อยลง สุดท้ายเลยหนีได้ตอน 6.22pm ตอนนั้นคิดว่า โอน่ะ เราอีกครึ่งชม.เราคงถึง แพมคงอยู่รอคนเดียวประมาณ 15-20 นาที.. แต่ที่ไหนได้.. วันนี้รถช่างรถติดอย่างมหาโหดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.. แบบว่า ก่อนลงมา เราก็ส่องกระจกมองลงมา เห็นถนนสาทรว่างโล่งเลย.. ออกจากตึกมา ติ๊ดบัตรจอดรถก็ฉลุยไม่มีคิว แต่ทำไมพอออกมาได้นิดเดียว รถก็ติดมากๆๆๆ.. สาทรเป็นอย่างนี้อีกแล้ว.. ไม่เข้าใจ เพราะอย่างวันจันทร์เราก็ไปทานชาบูกับเพื่อนทางนี้ รถก็ฉลุย.. เป็นการตัดสินใจอย่างผิดพลาดอีกแล้ว เพราะปกติหากสาทรติด เราจะไปทางเย็นอากาศเข้าคลองเตย.. แล้วทำไมวันนี้เราถึงเข้าทางสาทร ทั้งๆที่ปกติแล้วไม่ใช่ทางประจำของเราเลย.. แล้วที่ร้ายยิ่งไปกว่านั้น มาติดหนักเข้าไปอีก ก็ตรงซอยที่ทะลุระหว่างพระราม 4 มาสุขุมวิท 36..
ตอนนั้นนะ แบบว่า นั่งหงุดหงิดอยู่มากๆ แอบคิดในใจ ชั้นอยากเบี้ยวแล้วนะ.. เพราะ ณ ตอนนั้นเนี่ย ไม่อยู่ในมู้ดเสวนาอย่างสุดๆ.. เกือบจะโทรไปยกเลิกแล้ว.. แต่อีกใจก็คิดแหละ ว่าอุตส่าห์แล้ว หากไม่เจอหมวยวันนี้ กว่าจะได้เจอกันอีกทีก็คงอีกหลายเดือน.. แถมแพมก็มานั่งรออยู่ตั้งนานแล้ว.. the worst thing that I can do is not to show up at all..
กว่าจะหลุดซอยนั้นไปแล้วไปถึงที่หมายได้ ก็ล่อไป 7.45pm.. T_T แล้วไปๆมาๆ ตอนกำลังวนขึ้นที่จอดรถอยู่ เราก็เห็นรถคันนึงเหมือนของหมวยเลย.. แต่ไม่แน่ใจเบอร์ทะเบียนเลยโทรไป.. ไปๆมาๆ หมวยที่บอกว่าจะมาถึงช้า ก็อยู่หน้าเราสองคันเอง.. ฮ่าๆๆ.. ไปถึงก็รีบเข้าห้องน้ำกันก่อน ฮ่าๆๆ.. กว่าจะเสร็จไปหาแพมได้ก็ปาไปสองทุ่มพอดี.. งานนี้ต้องขอโทษขอโพยหนูแพมเป็นอย่างมากที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด.. หากนับชั่วโมงแล้ว แพมคงนั่งรอพวกเราอยู่คนเดียวประมาณชั่วโมงครึ่งได้.. แง๊ววว.. แต่อย่างนึงที่อึ้งมากๆ คือทุกครั้งที่เราโทรเช็คกับแพม แพมจะเสียงครื้นเครงหัวเราะตลอดเวลา.. เรานับถือมากๆๆ อารมณ์เย็นสุดๆ เพราะหากเป็นเรานะ คงหงุดหงิดหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปนานแล้ว.. ฮ่าๆๆ..
อ่ะ หลังจากขอโทษขอโพยกันเป็นยกใหญ่ เราก็ได้เวลาเม้าท์ละ.. แล้วเราก็ได้หม่ำทันทีเลยด้วย เพราะว่าได้ให้แพมสั่งอาหารไว้ให้แล้ว.. อิอิ.. แต่แอบผิดหวังนิ๊ดโหน่ยยเพราะสั่งไก่ย่าง แต่ทำไมน้อยจัง แค่สี่ชิ้นเล็กๆ แต่ก็เนอะ จะได้ไม่อ้วน.. ทานกันเสร็จก็ตามด้วนไอติมเต้าหู้.. ไม่เคยทานเลยแฮะ แพมบอกว่า อยากทานที่นี่ก็เพราะจานนี้เนี่ยแหละ.. นั่งทานกันแป๊ปเดียวก็ย้ายร้าน.. ตอนแรกแพมชวนไปนั่ง iBerry กัน.. แต่เราอยากแนะนำร้านน้องสาวเรา เลยถามว่าไป After You กันมั้ย.. งานนี้ต้องขอค่าโปรโมทจากยัยเมย์.. แล้วเพราะเคยเห็นกิ๊บมาเล่าให้หมวยฟังด้วย ไม่แน่ใจว่าหมวยเคยมาหรือยัง เลยอยากให้มาลอง.. เมื่อวานมาไม่เจอยัยเมย์ วันนี้โชคดีที่ได้เจอ.. แถมเจอรุ่นน้องที่คณะอีกตรึมเลย..
เนื่องจากยังอิ่มกันมาจาก Ootoya เราเลยสั่งของหวานมาแค่จานเดียวกับเครื่องดื่มคนละแก้ว.. จากนี้ล่ะ ปฏิบัติการเม้าท์ก็เกิดขึ้น.. คราวนี้คุยกันยาวเลย คุยกันจิปาถะมากๆ.. กินไป เม้าท์ไป มีความสุขซะไม่มี.. เหมือนพรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานเลย.. เหอะๆๆ.. และที่สำคัญ เราก็หนีไม่พ้นเรื่องถ่ายรูปกันด้วย ว่าแล้วก็อยากได้รูปกล้องหมวยด้วยอ่า.. แล้วก็มีอย่างนึงที่สาวๆรุ่นหนีไม่พ้นต้องคุยกัน ก็คือเรื่องแต่งงาน.. ฮ่าๆๆ.. ก็นะ อายุปูนนี้แล้ว ยี่สิบต้นๆ กร๊ากกกก.. ก็คุยกันว่าคนอายุเราก็แต่งกันเยอะแล้วนะ.. แต่ส่วนใหญ่เพื่อนๆเราก็ยังไม่ได้แต่งกันเลยแฮะ ก็เลยยังไม่รู้สึกอะไรกันมาก.. แต่แล้วก็ ironic มากๆ เพราะอยู่ๆเพื่อนเราก็โทรเข้ามาหา ทั้งๆที่ไม่ได้คุยกันนานมาก.. อีเย็น (ลี่) โทรมารายงานว่า วันนี้ในกลุ่มที่คณะเค้าเมลล์มาคุยกัน.. ข่าวว่า ปีนี้เพื่อนเราสามคนในกลุ่มจะแต่งงาน!!~ อะไรกันเนี่ย เมื่อกี้คุยกันยังไม่ทันจบประโยคเลย.. แล้วคิดดูนะฮะ ในกลุ่มเรามีผู้หญิงกันเจ็ดคน แต่งไปแล้วสอง กำลังจะแต่งอีกสาม.. เพราะฉะนั้นก็จะเหลือแค่เรากับเย็นเท่านั้นน่ะสิ.. ต้องรีบบอกเย็นว่าอย่าเพิ่งไปไหน.. 555+..
คุยกับเย็นเสร็จก็มาคุยกับแพมและหมวยต่อ.. อีกซักแป๊ป เห็นหมวยไปที่เคาน์เตอร์.. นึกว่าหมวยจะไปเช็คบิล แต่ที่ไหน หมวยไปสั่งกาแฟมาอีกหนึ่ง.. ฮ่าๆๆ.. แล้วจะหลับมั้ยเนี่ย.. พวกเรานี่นั่งกันเพลินมากๆ ตกดึกหน่อย ยัยเมย์ก็ไปก่อน บอกจะไปดูหนัง.. คิดดูว่าพวกเรามานั่งกันตั้งแต่ร้านเต็มไม่มีโต๊ะ จนคนเค้ากลับบ้านกันไปหมด รวมถึงเจ้าของร้าน!!~ ซักสี่ทุ่มกว่าๆเราเลยแยกย้ายกันบ้าง เพราะตอนนั้นเราก็รู้แล้วว่าแพมคงเริ่มง่วง.. ฮ่าๆๆๆ.. เรากับหมวยจอดชั้นเดียวกัน เลยเดินไปส่งแพมก่อน แล้วสองหมวยก็แยกย้ายกัน.. คงดีใจล่ะซี้ที่จะได้ไปการ์ต้า.. ยังงัยก็ขอให้โชคดีนะน้อง.. play hard, work hard เน้อ.. แล้วเราคงได้เจอกันใหม่ สามเดือนหกเดือน ไว้กลับมาไทยอย่าลืมส่งข่าวคราวล่ะ..
.
.
ตอนนั่งดูรายชื่อเพลงจะเอามาลงได พอเห็นเพลงนี้แล้วนึกถึงตอนที่เราคุยกันที่ After You.. จำกันได้เปล่าที่เราคุยกันถึงเรื่องเพื่อนๆพวกเราแต่งงานและเราสามคน.. ที่ว่า ไม่แน่อีกห้าปี เราสามคนก็จะมานั่งกันที่นี่ โสด ไม่มีใครแต่งงานกันซักคน.. ฮ่าๆๆ.. ว่าแล้วก็รู้สึกเหมือนเป็นยัยแก่นั่งรื้อฟื้นความหลังกันจัง.. หรืออีกหน่อยจะเป็นงั้นจริง.. 555555+..
.
.
|
Posted on Tue 1 Apr 2008 5:37 |
|
||||||||||||
